غزل ۱۶۹۸ - ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است
به گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است ۱

به جان و دل نتوان وصل آرزو کردن
که این متاع به میزان رونما سبک است ۲

به فرق مردم آزاده، کوه الوندست
به اعتقاد تو گر سایه هما سبک است ۳

گرفته است چنان روزگار را غفلت
که خواب چشم تو و خواب بخت ما سبک است ۴

صدف نه ایم که باشیم مست خواب گران
حباب قلزم عشقیم، خواب ما سبک است ۵

نمی رویم به هر پرتوی ز جا صائب
شکوه طور به میزان صبر ما سبک است ۶