غزل ۱۶۹۹ - اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است
ز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است ۱

ز قرب سیمبران با نگاه دور بساز
که رشته را ز گهر بهره رنج باریک است ۲

ز خود برآمدگان زود می رسند به کام
به بوی پیرهن این راه دور نزدیک است ۳

ز نقش پای تو چون مهر خیره گردد چشم
فسانه ای است که پای چراغ تاریک است ۴

نماز شام شود ساقط از سحرخیزان
شب وصال تو از بس به صبح نزدیک است! ۵

اگر به فکر میانش فتاده ای صائب
مپوش چشم چو سوزن که راه باریک است ۶