غزل ۱۷۰۱ - به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

به غم نشاط من خاکسار نزدیک است
خزان من چو حنا با بهار نزدیک است ۱

یکی است چشم فرو بستن و گشادن من
به مرگ، زندگیم چون شرار نزدیک است ۲

به چشم کم منگر جسم خاکسار مرا
که این غبار به دامان یار نزدیک است ۳

چه غم ز دوری راه است بیقراران را؟
به موجهای سبکرو کنار نزدیک است ۴

به آفتاب رسید از کنار گل شبنم
به وصل، دیده شب زنده دار نزدیک است ۵

ز یاسمین تو بوی بنفشه می شنوم
مگر دمیدن خط زان عذار نزدیک است؟ ۶

شود به دور خط امید وصل روزافزون
به صبحدم شب فصل بهار نزدیک است ۷

به خون من مشو آلوده کز کهنسالی
به سوختن جگرم چون چنار نزدیک است ۸

چو سوخت تشنه لبی دانه مرا صائب
چه سود ازین که به من نوبهار نزدیک است؟ ۹