غزل ۱۷۱۴ - همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است
بزرگیی که بود عارضی کم از ورم است ۱

رخ تو از خط مشکین رقم خطر دارد
سیاه زود شود صفحه ای که خوش قلم است ۲

بط شراب که زاهد به خون او تشنه است
به چشم باده پرستان کبوتر حرم است ۳

ز پشت دادن ما خصم گو دلیر مشو
که تیغ عجز دل از دست دادگان دو دم است ۴

ز رطلهای گران است پشت من بر کوه
ز محتسب کند اندیشه سنگ هر که کم است ۵

هر آن که از سیهی می کند سفیدی فرق
دلش دو نیم درین روزگار چون قلم است ۶

دلیل ایمنی ملک نیستی صائب
همین بس است که روی وجود در عدم است ۷