غزل ۱۷۳۲ - اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است
شکستگی گلی از گوشه کلاه من است ۱

عجب نباشد اگر شعر من بود یکدست
که عمرهاست کف دست تکیه گاه من است ۲

ز شعرهای ترم گرم این چنین مگذر
که آب خضر نهان در شب سیاه من است ۳

مباش منکر آب روان گفتارم
که سرو مصرع برجسته یک گواه من است ۴

به چشم کم منگر در دوات تیره دلم
که چله خانه یوسف درون چاه من است ۵

گذشته فکر من از لامکان به صد فرسنگ
بلند همتی من دلیل راه من است ۶

غزال معنی من رتبه دگر دارد
برون ز دایره چرخ صیدگاه من است ۷

ز نور جبهه خورشید می توان دانست
که خانه زاد دوات درون سیاه من است ۸

چرا بلند نگردد حدیث من صائب؟
که آستانه توفیق بوسه گاه من است ۹