غزل ۱۷۳۳ - فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

فلک دو تا ز گرانباری گناه من است
سیاهی دل شب از دل سیاه من است ۱

ازان دلیر درین بحر می کنم جولان
که چون حباب سر من همان کلاه من است ۲

همیشه گرد سر شمع می توانم گشت
غبار خاطر پروانه سد راه من است ۳

تو سعی کن نشوی در حرم بیابان مرگ
وگرنه هر کمر مور شاهراه من است ۴

چگونه مهر خموشی به لب زنم صائب؟
که تازیانه ارباب شوق، آه من است ۵