غزل ۲۷۶۹ - برخیز و بزن یکی نوایی

بَرخیز و بِزَن یکی نَوایی
بر یادِ وِصالِ دِلْرُبایی ۱

هین، وَقتِ صَبوح شُد، فُتوحی
هین، وَقتِ دُعاست، اَلصَّلایی ۲

بُگْشا سَرِ خُنْبِ خُسروانی
تا خَلْق زَنند دست و پایی ۳

صد گُون گِرِه است بر دل و نیست
جُز بادهٔ جانْ گِرِه گُشایی ۴

از جایْ بِبَر به یک قِنینه
آن را که قَرار نیست جایی ۵

جُز دشتِ عَدَم قَرارگَهْ نیست
چون نیست وجود را وَفایی ۶

بر سُفرهٔ خاکْ تَرّه‌یی نیست
هر سویْ زِ چیست ژاژْ خایی؟ ۷

عالَمْ مُردار و عامه چون سگ
کِه دید زِ دستِ سگْ سَخایی؟ ۸

ساقی دَردِهْ صَلا، که چون تو
جان‌ها بِنَدید جانْ فَزایی ۹

ما چون مِس و آهنیم ثابت
در حیرتِ چون تو کیمیایی ۱۰

در مَغز فَکَن تو هویْ هویی
وَزْ خَلْق بَرآر،‌‌هایِ هایی ۱۱

تا روحْ زِ مَستی و خَرابی
نَشْناسَد هَجْو از ثَنایی ۱۲

زین باده چو مَست شُد فَلاطون
نَشْناسَد دَرد از دَوایی ۱۳

دَردی دِه و عقل را چُنان کُن
کو دُرد نَدانَد از صَفایی ۱۴

بر ناطِقِ مَنْطقی فروریز
از جامِ صَبوحیانْ عَطایی ۱۵

تا دَم نَزَنَد، دِگَر نَجویَد
زَنْبیل و فَطیرْ هر گدایی ۱۶

خامُش که تو را مُسَلَّم آمد
برساختن از عَدَمْ بَقایی ۱۷