غزل ۱۷۳۴ - منم که معنی بیگانه آشنای من است

منم که معنی بیگانه آشنای من است
نهال خامه من باغ دلگشای من است ۱

چو نقش، پا ننهم از گلیم خود بیرون
حصار عافیت من ز نقش پای من است ۲

به فکر باغ و غم آسیا چرا باشم؟
که آسمان و زمین باغ و آسیای من است ۳

هزار خوشه پروین به نیم جو نخرم
که رزق من ز دو چشم ستاره زای من است ۴

به پاکی گهر من چرا ننازد بحر؟
که خانه صدفش روشن از صفای من است ۵

ز مهر کاسه دریوزه چون به کف دارد؟
اگر نه صبح گدای در سرای من است ۶

نه آتشم که مرا خار دستگیر بود
چو آفتاب همان نور من عصای من است ۷

درین زمانه که بر شرم پشت پا زده اند
منم که روی نگاهم به پشت پای من است ۸

ز روی بستر گل شبنمم چو برخیزد
ز گرد بالش خورشید متکای من است ۹

به چشم ظاهر اگر تیره ام چو خاکستر
هزار آینه رو، تشنه لقای من است ۱۰

غبار خاطر من طرفه عالمی دارد
که از درون خورش و از برون قبای من است ۱۱

ز آستان قناعت کجا روم صائب؟
که فرش و بستر و بالین و متکای من است ۱۲