غزل ۱۷۳۵ - کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟
سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است ۱

مسیح سوزن خود گو به هرزه تیز مکن
که چشم آبله ما به خار هامون است ۲

شکوه سنگدلان زور عشق می خواهد
به قصر بردن شیرین نه کار گلگون است ۳

به دست موی شکافان کسی اسیر مباد
همیشه زلف ز سودای شانه مفتون است ۴

به دست بد گهران داد بوسه گاه مرا
دلم ز غیرت تبخال او پر از خون است ۵

ز خرمی مژه بر هم نمی توانم زد
شبی که پنجه اطفال اشک گلگون است ۶

سبب مپرس تهیدستی مرا صائب
گناه سرو همین بس بود که موزون است ۷