غزل ۱۷۳۶ - حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است
که همچو سبزه شمشیر تشنه خون است ۱

ز گریه ای که به دامان دشت مجنون ریخت
هنوز داغ لاله کشتی خون است ۲

دل رمیده من گرد کاروان غزال
جنون دوری من گردباد هامون است ۳

ز مرگ، صولت دیوانگان نگردد کم
که چشم شیر چراغ مزار مجنون است ۴

ز شکر، جرأت اهل هوس فزون گردد
زبان شکوه عشاق نعل وارون است ۵

گرفته اند بر او همچو طوق فاخته تنگ
به جرم این که درین باغ سرو موزون است ۶

نشانه تنگ کند بر خدنگ میدان را
دلی که نیست هوایی همیشه محزون است ۷

به عشق حسن چو پیوست آرمیده شود
که خوابگاه غزالان کنار مجنون است ۸

تو ز انتظار هما استخوان خود بگداز
که در خرابه ما جغد نیز میمون است ۹

کسی که سر به گریبان خم کشد صائب
سرآمد همه آفاق چون فلاطون است ۱۰