غزل ۱۷۴۸ - ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است

ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است
هزار مرتبه در پای قاتل افتاده است ۱

چو گردباد به گرد سر زمین گردم
که به افتادگی من مقابل افتاده است ۲

به بال همت گردون نورد من بنگر
به این مبین که مرا رخت در گل افتاده است ۳

هزار مرحله از کعبه است تا در دل
دلت خوش است که بارت به منزل افتاده است ۴

غرض ز صحبت دریا کشاکش است چو موج
وگرنه گوهر تمکین به ساحل افتاده است ۵

زبان شمع مگر مصرعی ز صائب خواند؟
که باز شور قیامت به محفل افتاده است ۶