غزل ۱۷۴۹ - به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

به نامرادی ما عشق مایل افتاده است
وگرنه مطلب کونین در دل افتاده است ۱

در آن محیط کرم، دور باش منعی نیست
کف از سبکسری خود به ساحل افتاده است ۲

همان که در طلبش رفته ای ز خود بیرون
تمام روز به میخانه دل افتاده است ۳

مرا که دست و دل از کار رفته است، چه سود
که دست یار به دوشم حمایل افتاده است؟ ۴

ز عاجزانه نگاهم، ز دست قاتل تیغ
به روی خاک، مکرر چو بسمل افتاده است ۵

ز ما به همت خشک ای فقیر قانع شو
که کار ما به جوانمردی دل افتاده است ۶

سیه دلی که ترا بسته است بند قبا
ازان لطافت اندام، غافل افتاده است ۷

عجب که گریه ما در دلش اثر نکند
که دانه پاک و زمین سخت قابل افتاده است ۸

نشسته است به گل، بارها سفینه چرخ
به کوچه ای که مرا رخت در گل افتاده است ۹

نصیب کشته عشق از بهشت جاویدان
همین بس است که در پای قاتل افتاده است ۱۰

نظر ز حلقه فتراک برنمی دارم
که این دریچه به جنت مقابل افتاده است ۱۱

به شوخی مژه یار می توان پی برد
ز رخنه های نمایان که در دل افتاده است ۱۲

نظر ز حال فروماندگان دریغ مدار
ترا که چشم به دیدار منزل افتاده است ۱۳

به تخم سوخته ما چه می تواند کرد؟
زمین میکده هر چند قابل افتاده است ۱۴

ز بزم وحشت پروانه می کشد آزار
وگرنه شمع مکرر به محفل افتاده است ۱۵

به خاکساری افتادگان نمی خندد
کسی که یک دو قدم در پی افتاده است ۱۶

ز آتشین رخ ساقی گمان بری صائب
که اخگری به گریبان محفل افتاده است ۱۷