غزل ۱۷۴۷ - به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است

به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است
سپند ماست که از چشم مجمر افتاده است ۱

زلال وصل تو یارب چه خاصیت دارد
کز آتش تو جهانی به کوثر افتاده است ۲

ز خط نگشته بناگوش او غبارآلود
که عکس گرد یتیمی ز گوهر افتاده است ۳

مرا ز گوشه عزلت مخوان به سیر بهشت
که چشم من به تماشای دیگر افتاده است ۴

به بیشی و کمی مال نیست فقر و غنا
ز توست عالم اگر دل توانگر افتاده است ۵

مجوی از دل بی طاقتان عشق قرار
که این سپند به صحرای محشر افتاده است ۶

ز نافه مغز شکارافکنان کند معمور
غزال وحشی ما گر چه لاغر افتاده است ۷

قسم به پاکی ما می خورند جوهریان
چه شد که دامن ما چون گهر تر افتاده است ۸

ستاره ای که من از داغ عشق او دارم
به آفتاب قیامت برابر افتاده است ۹

نگشته پشت لب او ز خط مشکین سبز
که سایه پر طوطی به شکر افتاده است ۱۰

عجب که روی به آیینه سخن آرد
چنین که طوطی صائب به شکر افتاده است ۱۱