غزل ۱۷۵۲ - ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است

ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است
به جرم سرکشی از تیر پر برآورده است ۱

دلم چو برگ خزان دیده باز می لرزد
که آه سرد دگر از جگر برآورده است؟ ۲

تو چون ز خویش توانی برآمد ای زاهد؟
که زهد خشک به روی تو در برآورده است ۳

ز غیرت لب لعل تو آه سرد کشد
نه رشته است که سر از گهر برآورده است ۴

که کرده است ز دل دست آرزو کوتاه؟
که این سفینه ز موج خطر برآورده است؟ ۵

فغان که حسن گلوسوز حرف، چون طوطی
مرا ز خامشی چون شکر برآورده است ۶

ترا که بال و پری هست سیر کن صائب
که پای خفته مرا از سفر برآورده است ۷