غزل ۱۷۵۳ - کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است

کسی که بوسه بر آن لعل جانفزا زده است
چو خضر غوطه به سر چشمه بقا زده است ۱

ز عطسه غنچه نشکفته در چمن نگذاشت
به کاکل که شبیخون دگر صبا زده است؟ ۲

نموده است گل آلود آب حیوان را
به زیر تیغ تو هر کس که دست و پا زده است ۳

به چشم سخت فلک آب رحم می گردد
کدام سنگدل آتش به کشت ما زده است؟ ۴

به باد رفت سر غنچه تا دهن وا کرد
که خنده ای ز ته دل به مدعازده است؟ ۵

ز آفتاب حوادث کباب زود شود
کسی که خواب به سر سایه هما زده است ۶

سفینه ای است درین بحر بیکنار مرا
که تخته بر سر تدبیر ناخدا زده است ۷

ز خون بی ادب خویش می کشم خجلت
که بوسه بر کف پای تو چون حنا زده است ۸

به سعی وا نشود دل، وگرنه دانه من
چو آب، قطره درین هفت آسیا زده است ۹

ز پیش زود رود پای کوته اندیشی
که تکیه در ره سیلاب بر عصا زده است ۱۰

برون ز بحر گهر می رود به دست تهی
حباب وار گره هر که بر هوا زده است ۱۱

ز خواب امن کسی بهره می برد صائب
که پشت پای به دنیای بیوفا زده است ۱۲