غزل ۱۷۵۴ - رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است
که قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است ۱

دل رمیده به تکلیف برنمی گردد
صلا به مرغ قفس جسته هیچ کس نزده است ۲

گشاده روی شو، از حادثات ایمن باش
که سنگ بر در نابسته هیچ کس نزده است ۳

دهان پسته زرشک لب تو پر خون است
وگرنه بر دهن پسته هیچ کس نزده است ۴

دل مرا ز خم زلف او رهایی نیست
بدر ز کوچه بن بسته هیچ کس نزده است ۵

به غیر من که گره می زنم به ترا سرشک
گره به رشته نگسسته هیچ کس نزده است ۶

به قلب آتش سوزان، به اتفاق سپند
به غیر صائب دلخسته هیچ کس نزده است ۷