غزل ۱۷۶۴ - عمارتی که نگردد خراب، همواری است

عمارتی که نگردد خراب، همواری است
گلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است ۱

کنون که ابر گهربار و دشت زنگاری است
ز خویش خیمه برون زن، چه جای خودداری است؟ ۲

برآر سر ز گریبان که دامن صحرا
ز بس که زنگ ز دلها زدوده، زنگاری است ۳

ز سنگ لاله برآمد، ز خاک سبزه دمید
قدم ز خانه به صحرا نه، این چه خودداری است؟ ۴

در آن رهی که به مستی توان سلامت رفت
قدم شمرده نهادن دلیل هشیاری است ۵

مشو به مرگ ز امداد اهل دل نومید
که خواب مردم آگاه، عین بیداری است ۶

رسید بر لب بام آفتاب زندگیش
هنوز خواجه مغرور، (گرم) گل کاری است ۷

صدف به خاک نشسته است از گرانباری
حباب تاج سر بحر از سبکباری است ۸

عزیز ناشده را نیست بیمی از خواری
یتیم را چه محابا ز خط بیزاری است؟ ۹

میان حسن تو و حسن یوسف مصری
تفاوتی است که در خانگی و بازاری است ۱۰

نمی کشند دلیران به عاجزان شمشیر
سپر ز خصم فکندن گل جگرداری است ۱۱

رهین ناز طبیبان چرا شوم صائب؟
مرا که شربت عناب، اشک گلناری است ۱۲