غزل ۱۷۶۳ - ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است

ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی است
که دل زیاده برد خنده ای که زیر لبی است ۱

به احتیاط سخن در حضور خوبان کن
که خوی سنگدلان آبگینه حلبی است ۲

نمی کنند نظر عارفان به حسن مجاز
به ریگ سینه نهادن، دلیل تشنه لبی است ۳

خسیس را ز مدارا زبان دراز شود
ز آب شعله کشد آتشی که بولهبی است ۴

چراغ انجمن ماست دیده بیدار
می شبانه ما گریه های نیمشبی است ۵

اگر چه نقش دویی نیست در قلمرو حسن
نظر به زلف و خط از روی یار، بی ادبی است ۶

دلش به ما عجمی زادگان بود مایل
اگر چه لیلی صحرانشین ما عربی است ۷

عروس عافیتی را که خلق می طلبند
چو نیک درنگری، در حباله عزبی است ۸

رواست صائب، اگر نیست از ره دعوی
تتبع غزل خواجه گر چه بی ادبی است ۹