غزل ۱۷۷۴ - ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است
دهان پسته پر از خون دل ز خندانی است ۱

به آب تیغ توان شست تا ز هستی دست
به آب خضر تسلی شدن گرانجانی است ۲

بود ز آب و زمین بی نیاز، حاصل ما
که تخم مردم آزاده، دامن افشانی است ۳

همان به دیدن روی تو می پرد چشمم
ز حسن، بهره آیینه گر چه حیرانی است ۴

ز پرده سوزی عصمت بود زلیخا خوار
عزیز گشتن یوسف ز پاکدامانی است ۵

ز چین ابروی دلدار نیستم نومید
که نوبهار در آغاز، غنچه پیشانی است ۶

مرا چگونه جلای وطن کند دلگیر؟
که در صدف، گهرم بی صدف ز غلطانی است ۷

اگر چه دورم ازان آستان، نیم دلگیر
که از خیال تو دل در بهشت روحانی است ۸

مرا به صحبت همجنس رهنما گردید!
که مومیایی این دلشکسته، انسانی است ۹

اگر چه نیست مرا بهره ای ز جمعیت
به این خوشم که دل ایمن از پریشانی است ۱۰

ز انتظار به چشمم سیه شده است جهان
علاج دیده من سرمه سلیمانی است ۱۱

لباس عافیتی هست اگر درین عالم
که دست خار ازان کوته است، عریانی ۱۲

مرا ز هوش لب نوخطان برد صائب
سیاه مستی من زین شراب ریحانی است ۱۳