غزل ۱۷۷۸ - در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است
نفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است ۱

حضور، لازم عشق خدایی افتاده است
بود همیشه پریشان دلی که هر جایی است ۲

به خون خویش سرانجام می دهد محضر
سیه دلی که چو طاوس در خودآرایی است ۳

ز خانه صورت دیوار می جهد بیرون
به محفلی که مرا دعوی شکیبایی است ۴

کدام ظاهر و باطن موافق است به هم؟
دلش ز سنگ بود گر سپهر مینایی است ۵

ز چاه روی به بازار می کند یوسف
ز خلق روی نهفتن تلاش رسوایی است ۶

درون سینه کند سیر، بر مجنون را
ز بیقراری وحشت دلی که صحرایی است ۷

فغان که مردم کوته نظر نمی دانند
که بستن نظر از عیب خلق بینایی است ۸

کجا ز سیلی خط هوشیار خواهد شد؟
چنین که چشم تو مشغول باده پیمایی است ۹

ز خط و زلف کند حلقه های چشم ایجاد
ز بس که عارض او تشنه تماشایی است ۱۰

بهار عالم ایجاد نیست غیر سخن
که سبزی پر طوطی ز فیض گویایی است ۱۱

درین جهان چو دوزخ اگر بهشتی هست
که می توان نفسی راست کرد، تنهایی است ۱۲

تو از گرانی خود می کشی تعب صائب
ز خار، باد صبا ایمن از سبکپایی است ۱۳