غزل ۱۷۹۰ - هزار بار درآیم اگر به خانه دوست

هزار بار درآیم اگر به خانه دوست
به کوچه غلط اندازدم بهانه دوست ۱

چنین که شوق مرا بیقرار ساخته است
عجب که دل بنشیند مرا به خانه دوست ۲

فسانه ای است که افسانه خواب می آرد
به چشم خواب نمک می زند فسانه دوست ۳

ز باده طبع ستم دوست مهربان نشود
ز آب، رنگ نبازد گل بهانه دوست ۴

فغان که شرم محبت امان نداد مرا
که بوسه ای بربایم ز آستانه دوست ۵

به خال، چشم سیه ساختم ندانستم
که دام مکر نهفته است زیر دانه دوست ۶

تلاش بیهده ای می کند سر خورشید
فتاده است بلند، آستان خانه دوست ۷

به صبر خویش مکن تکیه از غرور که طور
سپندوار به رقص آمد از ترانه دوست ۸

به چشم همت سرشار چون دو دست تهی است
متاع هر دو جهان در قمارخانه دوست ۹

مرا به خاک در دوست آشنایی نیست
به آشنایی دل می روم به خانه دوست ۱۰

ز شغل عشق چه اندیشه می کنی صائب؟
خمار صبح ندارد می شبانه دوست ۱۱