غزل ۱۷۹۴ - ز زلف او دل عشاق را محابا نیست

ز زلف او دل عشاق را محابا نیست
کبوتران حرم را ز دام پروا نیست ۱

مکن سپند مرا دور از حریم وصال
که بیقراری من خالی از تماشا نیست ۲

اگر ز اهل دلی ذره را حقیر مدان
که هیچ نقطه سهوی کم از سویدا نیست ۳

ز خود جداشدگان پرس درد تنهایی
که هر که دور ز مردم فتاده تنها نیست ۴

لب سؤال صدف بی حجاب می گوید
که هیچ آب مروت به چشم دریا نیست ۵

نمی توان به زبان حرف وا کشید از من
که روی حرف مرا جز به چشم گویا نیست ۶

معاشران سبکروح بوی پیرهنند
به دوش چرخ گران هیکل مسیحا نیست ۷

سپر فکند فلک پیش آه من صائب
علاج خصم زبردست جز مدارا نیست ۸