غزل ۱۷۹۵ - به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست

به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیست
سیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست ۱

اگر چه زهره شیرست آب وادی عشق
ز ازدحام جگرتشنگان در او جا نیست ۲

گر از تحمل من خصم شد زبون چه عجب
فلک حریف زبردستی مدارا نیست ۳

صدف ز خنده ابر بهار گوهر یافت
گهر نتیجه دهد خنده ای که بیجا نیست ۴

چه حاجت است به دامن چو آتش است بلند؟
جنون کامل ما را هوای صحرا نیست ۵

به چشم هر که در آن روی آتشین محوست
بهشت تفرقه خاطر تماشا نیست ۶

محبت پدری گر چه هست دامنگیر
حریف جذبه مردانه زلیخا نیست ۷

کدام شبنم گستاخ در نظر بازی است؟
که رنگ عصمت گلهای باغ بر جا نیست ۸

به طرف دامن خورشید بسته ام دامن
مرا چو سایه ز پست و بلند پروا نیست ۹

به ناخدای توکل سپرده ام خود را
مرا تردد خاطر ز موج دریا نیست ۱۰

میی که خشت ز خم برنداشت کم زورست
زبون عقل بود عاشقی که رسوا نیست ۱۱

کدام صبر و چه طاقت، کدام عقل و چه هوش؟
به عالمی که منم، که پای بر جا نیست ۱۲

در آشیانه سیمرغ همت صائب
نشان لکه پیسی ز زال دنیا نیست ۱۳