غزل ۱۷۹۷ - به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست

به آبداری لعل تو هیچ گوهر نیست
به این صفا، گهری در ضمیر کوثر نیست ۱

مرا به ساغری ای خضر نیک پی دریاب
که بی دلیل ز خود رفتنم میسر نیست ۲

توانگرست به یک مشت خاک، دیده فقر
دل حریص به صد گنج زر توانگر نیست ۳

شهادتی که بود دیگری وسیله آن
ز زندگانی خضر و مسیح کمتر نیست ۴

من و تردد خاطر، خدا نگه دارد!
به قلزمی که منم، موج او شناور نیست ۵

دل شکسته ما را به لطف خود بپذیر
نظر به مورچه، پای ملخ محقر نیست ۶

ببر ز خویش اگر جنت آرزو داری
که دوزخی بتر از صحبت مکرر نیست ۷

حمایت ضعفا مانع پریشانی است
وگرنه رشته سزاوار قرب گوهر نیست ۸

ز چاک دل بود امید فتح باب مرا
چو آفتاب مرا روی دل به هر در نیست ۹

شفق همین نه به خورشید کار دارد و بس
کدام لقمه این هفت خوان به خون تر نیست؟ ۱۰

ترا که پای طلب بسته اند، سنگین باش
درین محیط که ماییم جای لنگر نیست ۱۱

مدار چشم مروت ز هیچ کس صائب
که خضر را غم محرومی سکندر نیست ۱۲