غزل ۱۸۰۱ - اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیست

اگر چه کعبه مقصد نصیب هر دل نیست
ز پا فتادن این راه، کم ز منزل نیست ۱

بهار را به خزان پرده دار می گردند
شکسته رنگی عشاق از ته دل نیست ۲

به مغز بیش رسد فیض گل چو دسته شود
ورگر نه زور جنون عاجز سلاسل نیست ۳

مکش عنان به سخن از طلب که همچو قلم
سخن به راه کند رهروی که کاهل نیست ۴

گذشتن از لب میگون یار دشوارست
وگرنه از می گلرنگ توبه مشکل نیست ۵

بس است حلقه ماتم ز حلقه فتراک
مرا که نخل به جز دست و تیغ قاتل نیست ۶

دل تو لنگر تسلیم را ز کف داده است
وگرنه موج خطر هیچ کم ز ساحل نیست ۷

نکرد گریه ما در دل فلک تأثیر
گناه تخم چه باشد، زمین چو قابل نیست؟ ۸

به هر چه می کند آتش، سپند من راضی است
مرا امید شفاعت ز اهل محفل نیست ۹

ز جام چشم غزالان خمار می شکنیم
دل رمیده ما در کمین محمل نیست ۱۰

چه شد که بر فلک ناز می کند جولان؟
ز حال پرتو خود آفتاب غافل نیست ۱۱

حجاب نیست ز هم حسن و عشق را صائب
میان ذره و خورشید چرخ حایل نیست ۱۲