غزل ۱۸۰۲ - ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست

ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست
که ناله های گلوسوز از شکر کم نیست ۱

به مجلسی که در او داروگیر منعی است
اگر بهشت بود، دلنشین آدم نیست ۲

ز چشم شور تماشاییان هراسانم
وگرنه زخم مرا احتیاج مرهم نیست ۳

یکی است نسبت داغ جنون به شاه و گدا
ز آفتاب قیامت کسی مسلم نیست ۴

گداختم جگر خویش را به آتش گل
هنوز اشک مرا اعتبار شبنم نیست ۵

شکوه صحبت شیرین حجاب اظهارست
وگرنه حسرت خسرو ز کوهکن کم نیست ۶

جنون به ملک سلیمان نمی کند اقبال
وگرنه مرتبه داغ، کم ز خاتم نیست ۷

اگر چه جلوه او از دو عالم افزون است
دلی کجاست که در وی غم دو عالم نیست؟ ۸

ز سنگ تفرقه صائب بلند گردیده است
بنای دوستی روزگار محکم نیست ۹