غزل ۱۸۰۹ - زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر

زمین چو ریگ روان است بر جناح سفر
در او فشردن پای ثبات ممکن نیست ۱

به داغ عشق در اینجا اگر نسوخته ای
ز آفتاب قیامت نجات ممکن نیست ۲

ز فکر تشنه لبان خضر آب سیر نخورد
وگرنه سیری از آب حیات ممکن نیست ۳

ز شرم آن لب شیرین اگر نگردد آب
به چوب بستن دست نبات ممکن نیست ۴

به زور، روی دل از دل نمی توان گرداند
به دوستان، عدم التفات ممکن نیست ۵

چگونه قطره تواند محیط دریا شد؟
ز راه فکر رسیدن به ذات ممکن نیست ۶

مگر وسیله شود خط عنبرین، ورنه
به مهر خال رساندن برات ممکن نیست ۷

مکن تلاش رهایی ز زلف او صائب
که از کمند خدایی نجات ممکن نیست ۸

خلاصی دل ما از جهات ممکن نیست
به زور نقش ز ششدر نجات ممکن نیست ۹

بلاست عاشقی نوخطان چار ابرو
ز چار موجه دریا نجات ممکن نیست ۱۰