غزل ۱۸۰۸ - اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست

اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست
که تنگنای جهان جای دل تپیدن نیست ۱

ز بی غمی نبود رنگ روی من بر جای
ز ضعف، رنگ مرا قوت پریدن نیست ۲

ز دست آینه شد موی سبز و گشت سفید
هنوز دانه امید را دمیدن نیست ۳

قدم به خار و گل راه عشق یکسان نه
که رهزنی بتر از پیش پای دیدن نیست ۴

سخن به خاک نیفتد ز طعن بدگهران
که آبروی گهر را غم چکیدن نیست ۵

تپیدن دل سیاره می کند فریاد
که این شکسته بنا، جای آرمیدن نیست ۶

نفس برای رمیدن ذخیره می سازد
وگرنه شیوه آن شوخ آرمیدن نیست ۷

به روی من چمن آرا عبث دری بسته است
مرا چو پای گرانخواب، دست چیدن نیست ۸

ز نامه صلح به طومار آه کن صائب
که نامه الف آه را دریدن نیست ۹