غزل ۱۸۱۷ - ستاره سوخته عشق را پناهی نیست

ستاره سوخته عشق را پناهی نیست
در آفتاب قیامت گریزگاهی نیست ۱

به داغ کهنه و نو، روز و شب شود معلوم
به عالمی که منم آفتاب و ماهی نیست ۲

دل رمیده من وحشی بیابانی است
که جز زبان ملامت در او گیاهی نیست ۳

اگر چه آه ندارند در جگر عشاق
نگاه حسرت این قوم کم ز آهی نیست ۴

فغان که در نظر اعتبار لاله رخان
شکسته رنگی عاشق به برگ کاهی نیست ۵

شکفته باش که قصر وجود انسان را
به از گشادگی جبهه پیشگاهی نیست ۶

چگونه بال فشانم به کهکشان صائب؟
مرا که قوت پرواز برگ کاهی نیست ۷