غزل ۱۸۱۹ - ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست

ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیست
قضا کنند نمازی که آن ریایی نیست! ۱

شود شکستگی ماه از آفتاب درست
شکسته بندی دل، کار مومیایی نیست ۲

مشو ز ساده دلی از گزند نفس ایمن
که شیوه سگ دیوانه آشنایی نیست ۳

قفس فضای گلستان بود بر آن بلبل
که در خیال وی اندیشه رهایی نیست ۴

اگر بود به توکل ارادت تو درست
کلید رزق به غیر از شکسته پایی نیست ۵

ز مرگ همنفسان همچو بید می لرزم
که برگهای خزان را ز هم جدایی نیست ۶

زبان گوهر شهوار، آب و رنگ بس است
طریق مردم سنجیده خودستایی نیست ۷

سخاوت غرض آلود کوته اندیشان
به چشم اهل بصیرت کم از گدایی نیست ۸

به باددستی من می برد خزان غیرت
ز برگ، حاصل من غیر بینوایی نیست ۹

به وادیی که مرا صدق رهنما شده است
سراب تشنه فریب از غلط نمایی نیست ۱۰

مشو زیاده ازین خرج مردمان صائب
که پاس وقت کم از پاس آشنایی نیست ۱۱