غزل ۱۸۲۷ - مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت

مرا که داغ و کبابم چه دوزخ و چه بهشت
مرا که مست و خرابم چه کعبه و چه کنشت ۱

نخست پیر خرابات چون قلم قط زد
برات روزی ما بر لب پیاله نوشت ۲

به آب شور مرا کعبه کی فریب دهد؟
که مشربم شده خوگر به آب تلخ کنشت ۳

به کلک قاعده دانی شکستگی مرساد
که توبه نامه ما با خط شکسته نوشت! ۴

هزار بوسه سیراب می توان کردن
لب پیاله گر افتد به دست ما لب کشت ۵

مرا که واله آن چاک سینه ام صائب
کجا گشاده شود دل ز کوچه باغ بهشت؟ ۶