غزل ۱۸۴۱ - ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت

ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفت
ستاره محو شد و چشم من به خواب نرفت ۱

چگونه بی لب او عیش من شود شیرین؟
که از جدایی گل تلخی از گلاب نرفت ۲

همیشه در ته دل بود ازو شکایت من
ازین خرابه برون دود این کباب نرفت ۳

ستاره که درین خاکدان بلندی یافت؟
که چون شرر ز جهان با صد اضطراب نرفت ۴

که داد در سر خود جای، باد نخوت را؟
که دست خالی ازین بحر چون حباب نرفت ۵

چنین که من به دم تیغ می روم به شتاب
ز کوه، سی به دریا این شتاب نرفت ۶

نهشت گریه ما را به روی کار آید
چه ظلمها که ز آتش بر این کباب نرفت ۷

چها نمی کشم از وعده سبکسیرش
خوشا کسی که پی جلوه سراب نرفت ۸

خوشم به مشرب صائب که بهر رهن شراب
به سیر کوی خرابات بی کتاب نرفت ۹