غزل ۱۸۴۰ - غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت

غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت
خط غبار به افشاندن از کتاب نرفت ۱

نمی توان غم دل را به خنده بیرون برد
ز خنده رویی گل تلخی از گلاب نرفت ۲

ستاره سوختگی را علاج نتوان کرد
ز داغ لاله سیاهی به هیچ باب نرفت ۳

به جرم این که کله گوشه بر محیط شکست
ز تیغ موج چها بر سر حباب نرفت ۴

ز سوز سینه ما هیچ کس نشد آگاه
ازین خرابه برون دود این کباب نرفت ۵

نریخت تا گهر عاریت ز دامن خویش
غبار تیرگی از چهره سحاب نرفت ۶

یکی هزار شد از وصل بیقراری من
به قرب دریا از موج پیچ و تاب نرفت ۷

نظر به قطره و دریا یکی است نسبت من
چو ریگ، تشنگی من به هیچ آب نرفت ۸

به آب خضر بنای حیات خود نرساند
کسی که بر سر پیمانه چون حباب نرفت ۹

اگر چه صد در توفیق باز شد صائب
گدای ما ز در دل به هیچ باب نرفت ۱۰