غزل ۱۸۴۳ - به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت

به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت
نمی توان دل بیدار را به خواب گرفت ۱

به آب خضر کجا التفات خواهد کرد؟
چنین که تشنه ما خوی با سراب گرفت ۲

خیال لعل تو از دل کجا رود، هیهات
نمی توان نمک سوده از کباب گرفت ۳

خراب حالی ازین بیشتر نمی باشد
که جغد را دل ازین خانه خراب گرفت ۴

ز بس که بوی تو در مغز پیچیده است
توان ز بال و پر بلبلان گلاب گرفت ۵

مگر عذار ترا شد زمان خط نزدیک؟
که خون مرا به جگر رنگ مشک ناب گرفت ۶

کدام ساعت سنگین، دو چشم بخت مرا
درین زمانه پر انقلاب خواب گرفت؟ ۷

گرانترست ترا خواب غفلت از دل سنگ
وگرنه لعل ز خورشید آب و تاب گرفت ۸

به جرعه ای دل گرم مرا کسی ننواخت
اگر چه روی زمین را به آفتاب گرفت ۹

عیار غفلت ازین بیشتر نمی باشد
که آفتاب قیامت مرا به خواب گرفت ۱۰

به روی مهر جهانتاب، ماه نو را دید
کسی که وقت سواری ترا رکاب گرفت ۱۱

ز عشق کار جهان باز می شود صائب
خوشا کسی که توسل به آن جناب گرفت ۱۲