غزل ۱۸۴۴ - سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت

سحر که باد صبا از رخش نقاب گرفت
دو دست صبح به روی خود آفتاب گرفت ۱

ز فیض حسن تو عالم آنچنان سیراب
که می توان ز گل کاغذی گلاب گرفت ۲

ز عشق بس که مهیای سوختن گشتم
به دامن ترم آتش ز ماهتاب گرفت ۳

یکی هزار شد امید، خاکساران را
ز بوسه ای که لب بام از آفتاب گرفت ۴

قرار نامه سیاهی به خویش هر کس داد
چو لاله، داد دل خویش از شراب گرفت ۵

دل سیاه مرا رهنمای رحمت شد
چو سیل دامن دریا به اضطراب گرفت ۶

مگر به اشک ندامت سفید نامه شود
رخی که رنگ ز گلگونه شراب گرفت ۷

من از ثبات قدم ناامید چون باشم؟
که سنگ، باده لعلی ز آفتاب گرفت ۸

عبیر رحمت فردوس، رزق سوخته ای است
که رخت خوش به دود دل کباب گرفت ۹

به وصل دولت بیدار کی رسی، هیهات
ترا که آینه چشم، زنگ خواب گرفت ۱۰

ز عدل عشق ندارم شکایتی صائب
اگر چه گنج خراج من از خراب گرفت ۱۱