غزل ۱۸۴۶ - ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت

ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفت
قیامت از لب چون پسته تو شور گرفت ۱

نقاب شرم چو از روی آتشین برداشت
کلیم دست به رخسار شمع طور گرفت ۲

دو صبح دست در آغوش یکدگر کردند
گلوی شیشه چو با ساعد بلور گرفت ۳

چنان شکستگی دل ز پا فکند مرا
که نقش، پهلویم از نقش پای مور گرفت ۴

ز آشیانه خفاش، دل سیه تر بود
رخ تو خانه چشم مرا به نور گرفت ۵

دلی که داشتم از جان خود عزیزترش
کمان ابروی او از کفم به زور گرفت ۶

نمی شوند ز نان سیر، دست چرخ مگر
خمیر مایه خلق از گل تنور گرفت! ۷

ز چاه کلک من آید گهر برون صائب
چنان که طوفان جوش از دل تنور گرفت ۸