غزل ۱۸۴۵ - زمانه را گل روی تو در بهار گرفت

زمانه را گل روی تو در بهار گرفت
بهشت را خط سبز تو در کنار گرفت ۱

کمین دشمن دانا بلای ناگاه است
جنون عنان مرا وقت نوبهار گرفت ۲

هوای گلشن فردوس بی غبار بود
چگونه سیب زنخدان او غبار گرفت؟ ۳

تو تا برآمدی از خانه مست و تیغ به دست
به هر دو دست سر خویش روزگارگرفت ۴

قدم به خاک شهیدان عجب که رنجه کنی
چنین که پای ترا ناز در نگار گرفت ۵

سفید گشتن چشم است صبح امیدش
ترا کسی که سر راه انتظار گرفت ۶

عنان حسن گرفتن به خط میسر نیست
چگونه گرد تواند ره سواری گرفت؟ ۷

مرا ز سنگ ملامت چو کوهکن غم نیست
که جان سخت مرا بیستون عیار گرفت ۸

به چشم وحشت من صیقل است ناخن شیر
ز بس که آینه ام خوی با غبار گرفت ۹

به روی آب بود نقش بر جناح سفر
قرار چون خط مشکین بر آن عذار گرفت؟ ۱۰

کراست زهره شود سنگ راه من صائب؟
چنین که شوق ز دست من اختیار گرفت ۱۱