غزل ۱۸۴۸ - ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت

ز نوبهار جهان زینت تمام گرفت
شکوفه روی زمین را به سیم خام گرفت ۱

شدند سوخته جانان امیدوار آن روز
که داغ لاله به کف جام لعل فام گرفت ۲

ز غنچه، مستی بلبل دو روز بیش نبود
سزای آن که ز نو کیسه زر به وام گرفت! ۳

تهی است جیب و کنارش ز دور باش حیا
اگر چه هاله به بر ماه را تمام گرفت ۴

نمی توان به نظر کرد عشق را تسخیر
محیط را نتواند کسی به دام گرفت ۵

چرا به حال غریبان نمی کنی اقبال؟
ترا که صبح بناگوش رنگ شام گرفت ۶

سپهر سفله نگردد حجاب، قسمت را
صدف ز آب گهر در محیط کام گرفت ۷

فغان که گریه شادی نمی تواند شست
حلاوتی که لب قاصد از پیام گرفت! ۸

شکستگی نرسد خامه ترا صائب!
که از تو کار سخن رونق تمام گرفت ۹