غزل ۱۸۵۴ - باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت

باران چو انجم از فلک گریه تاک ریخت
ابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت ۱

گفتی به جای قطره باران درین بهار
دامان پر گل از کف گردون به خاک ریخت ۲

چون سینه صدف گهر آبدار کرد
هر شبنمی که گل به گریبان خاک ریخت ۳

آینه رویی از جگر خاک جلوه کرد
هر قطره عرق که ازان روی پاک ریخت ۴

ماند چگونه نامه مستان سیاهروی؟
زان اشک بی شمار که از چشم تاک ریخت ۵

هر نخل آرزو که دل از روی شوق بست
چون نخل موم ازین نفس شعله ناک ریخت ۶

رویم ز اشک شور نمکزار گشته است
یارب که این نمک به دل چاک چاک ریخت؟ ۷

آورد سر برون ز گریبان بخت سبز
چون شیشه هر که جرعه خود را به خاک ریخت ۸

صائب نگاه یار که می می چکد ازو
در جام ما برای چه زهر هلاک ریخت؟ ۹