غزل ۱۸۶۴ - کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟

کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟
خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست ۱

خاری است غم که در دل ما ریشه کرده است
ماری است پیچ و تاب که در آشیان ماست ۲

روی فلک سیاه ز گرد گناه ما
پشت زمین به کوه ز خواب گران ماست ۳

خطی که گرد خود ز خرابی کشیده ایم
در موج خیز حادثه دارالامان ماست ۴

احوال خود به گریه ادا می کنیم ما
مژگان چو طفل بسته زبان ترجمان ماست ۵

گردون به گرد ما نرسد در سبکروی
برق آتش فسرده ای از کاروان ماست ۶

تنها نه ایم در ره دور و دراز عشق
آوارگی چو ریگ روان همعنان ماست ۷

زلفی که می کشد به کمند آفتاب را
در پیچ و خم ز جوهر تیغ زبان ماست ۸

در کلبه قناعت ما نیست چون منع
هر کس که می خورد دل خود، میهمان ماست ۹

دیوار می نهد به ره سیل تندرو
گرد کسادیی که پی کاروان ماست ۱۰

از اشک ماست پنجه خورشید در نگار
خونابه فلک ز دل خونچکان ماست ۱۱

روشن شده است آینه ما به نور عشق
خورشید خال عیب رخ دودمان ماست ۱۲

(در خون کشیده است ز غیرت بهار را
رنگ شکسته ای که به روی خزان ماست) ۱۳

صائب گه مناظره از مور عاجزیم
گردون اگر چه عاج ز تیغ زبان ماست ۱۴