غزل ۱۸۶۵ - صبح گشاده رو در دولتسرای ماست

صبح گشاده رو در دولتسرای ماست
چرخ کبود، خانه چینی نمای ماست ۱

هر کس که فرد شد ز جهان پیشوای ماست
برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست ۲

ما را نمی توان به عصا و ردا فریفت
برخاست هر که از سر دنیا لوای ماست ۳

در گوشه فقیر ما بار عام نیست
بیگانه هر که شد ز جهان آشنای ماست ۴

ما اقتدا به عام فریبان نمی کنیم
بر خلق هر که پشت کند مقتدای ماست ۵

در کاروان ما جرس هرزه نال نیست
گلبانگ بر قدم زدن ما درای ماست ۶

ما را برون نمی برد از راه هر دلیل
افتاده هر که پیش ز خود رهنمای ماست ۷

آن دانه نیستیم که خرج زمین شویم
زندان خاک پله نشو و نمای ماست ۸

هر کس که تند بگذرد از ما رمیدگان
بی چشم زخم، گرد رهش توتیای ماست ۹

حاشا که رزق دیده قربانیان بود
آرامشی که در دل بی مدعای ماست ۱۰

خضر سخن که زنده جاوید عالم است
صائب حیاتش از نفس جانفزای ماست ۱۱