غزل ۱۸۶۶ - در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست

در عین بحر، گوشه نشین را کناره هاست
در یتیم را ز صدف گاهواره هاست ۱

تا داده ام عنان توکل ز دست خویش
کارم همیشه در گره از استخاره هاست ۲

از زاهدان خشک حدث گهر مپرس
خار و خس از محیط نصیب کناره هاست ۳

نادان دلش خوش است به تدبیر ناخدا
غافل که ناخدا هم ازین تخته پاره هاست ۴

آب فسرده در صدف پاک گو مباش
گوش ترا چه حاجت این گوشواره هاست؟ ۵

از راز عشق، زاهد خشک است بیخبر
ابروی قبله را چه خبر از اشاره هاست؟ ۶

از ما مجوی صبر که سررشته شکیب
از دست رفته تر ز عنان نظاره هاست ۷

مور ضعیف اگر چه برابر بود به خاک
نسبت به خاکساری من از سواره هاست ۸

دربسته ماند میکده از زاهدان خشک
خس پوش بحر رحمت ازین تخته پاره هاست ۹

نگذاشت گریه در نظرم آرزوی خام
دامان صبح، پاک ز اشک ستاره هاست ۱۰

صائب ز درد و داغ ندارد شکایتی
باغ و بهار سوخته جانان شراره هاست ۱۱