غزل ۱۸۶۸ - باد بهار سلسله جنبان صحبت است

باد بهار سلسله جنبان صحبت است
موج شراب دام پریزاد عشرت است ۱

هر شاخ گل که خم شود از باد نوبهار
بی چشم زخم، صیقل زنگ کدورت است ۲

هر نرگسی به حال ز پا اوفتادگان
از روی لطف، گوشه چشم مروت است ۳

هر برگ لاله ای لب لعلی است خونچکان
هر شبنمی ستاره صبح سعادت است ۴

از جوش لاله هر رگ سنگی به کوهسار
پر خون چو نبض جوهر تیغ شهادت است ۵

چون غنچه در بهار، گریبان عیش را
از کف مده که گوشه دامان فرصت است ۶

از هر کنار نغمه سرایان بوستان
فریاد می کنند که صحبت غنیمت است ۷

در رهگذار صرصر غم، بر چراغ عشق
هر برگ تاک سایه دست حمایت است ۸

تکلیف توبه هر که در ایام گل کند
خونش به خاک ریز که از اهل بدعت است ۹

در موسمی که می ز هوا می توان رساند
صائب چه وقت خلوت و هنگام عزلت است ۱۰