غزل ۱۸۶۹ - درد دلم ز پرسش ارباب عادت است

درد دلم ز پرسش ارباب عادت است
بیماریی که هست مرا، از عیادت است ۱

در کنه کفر و دین نرسیده است هیچ کس
هنگامه گرم ساز جهان، رسم و عادت است ۲

آبی که خاکمال دهد آب خضر را
در چشمه سار جوهر تیغ شهادت است ۳

کم خون به سایه علم عشق می خوریم؟
حرفی است این که بال هما را سعادت است ۴

بر هر طرف که میل کند بحر، تابعم
موج مرا به کف چه عنان ارادت است؟ ۵

در ساغر زیاده طلب خون بود مدام
نشتر همیشه در خم خون زیادت است ۶

مشکل که سر به چشمه کوثر در آورد
صائب چنین که تشنه تیغ شهادت است ۷