غزل ۱۸۷۰ - بیداری سیاه دلان عین غفلت است

بیداری سیاه دلان عین غفلت است
خوابی که نیست از سر غفلت، عبادت است ۱

از زهد خشک بر دل زاهد غبار نیست
تابوت بهر مرده دلان مهد راحت است ۲

شرط طواف کعبه دل، بی بضاعتی است
گر شرط طوف کعبه گل، استطاعت است ۳

آبی که داد زندگی جاودان به خضر
در قبضه تصرف تیغ شهادت است ۴

شیطان پا برجاست شود هر چه عادتی
بیچاره آن که در گرو رسم عادت است ۵

غیر از دل شکسته خود، گوشه گیر را
هر گوشه ای که هست، کمینگاه شهرت است ۶

دامی که غیر خوردن دل نیست دانه اش
امروز در بساط زمین دام صحبت است ۷

از ماه مصر، صلح به آوازه کرده است
گر مطلب کریم ز انعام، شهرت است ۸

چون چشم سوزن است جهان وسیع، تنگ
صائب به چشم هر که مقید به ساعت است ۹