غزل ۱۸۷۹ - آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست

آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست
آن طوطیم که آینه دارم دل خودست ۱

دستم نمی رسد به گریبان ساحلی
زین بحر بیکنار کنارم دل خودست ۲

هر مشکلی که بود گشودم به زور فکر
مانده است عقده ای که به کارم دل خودست ۳

چون ماه چارده به سر خوان آفتاب
پیوسته رزق جان فگارم دل خودست ۴

از دیگران چراغ نخواهد مزار من
کز سوز سینه شمع مزارم دل خودست ۵

از شرم نیست بال و پر جستجو مر
چون باز چشم بسته شکارم دل خودست ۶

فارغ ز نور عاریه چون چشم روزنم
خورشید و ماه لیل و نهارم دل خودست ۷

صائب به سرمه دگران نیست چشم من
روشنگر دو دیده تارم دل خودست ۸