غزل ۱۸۸۰ - دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست
نخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست ۱

زنهار تن به سایه بال هما مده
تا آفتابروی قناعت میسرست ۲

از ناله مس مکن، نکند گوش اگر فلک
گل گوش هوش دارد اگر باغبان کرست ۳

گر پاکشی به دامن خود، به ز جنت است
ور حفظ آبروی کنی، به ز کوثرست ۴

دنیا پرست روی به عقبی نمی کند
هر هفت، پیش زشت به از هفت کشورست ۵

در زیر پای عشق فتاده است آسمان
عشق این سواد را، تل الله اکبرست ۶

از نعل واژگون مرو از راه زینهار
در زیر موج ریگ روان آب کوثرست ۷

صائب کسی که گوشه عزلت گزیده است
در چشمها عزیز چو گوگرد احمرست ۸