غزل ۱۸۸۱ - در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست

در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست
دست بلند، حجت عجز شناورست ۱

رنگین ز پیچ و تاب شود چهره سخن
از خون نصیب تیغ به مقدار جوهرست ۲

مهر از جهان ببر که غذای لطیف او
خونی است در لباس، اگر شیر مادرست ۳

صبر گران رکاب نیاید به کار عشق
در بحر بیکنار چه حاجت به لنگرست؟ ۴

بر دل غبار کلفت ایام بار نیست
گوهر میان گرد یتیمی نکوترست ۵

از عالم جهات، امید نجات نیست
بیچاره مهره ای که گرفتار ششدرست ۶

دل جلوه گاه حسن به اقبال عشق شد
آیینه روشناس جهان از سکندرست ۷

زان جلوه ها که سرو تو در کار باغ کرد
طوق گلوی فاختگان خط ساغرست ۸

سرچشمه ای که خضر ازو چشم آب داد
در زیر دامن خط سبز تو مضمرست ۹

صائب ز خاک چاشنی قند می برد
موری که محو حسن گلوسوز شکرست ۱۰