غزل ۱۸۹۳ - وحدت سرای دل به جهانی برابرست

وحدت سرای دل به جهانی برابرست
هر گوشه اش به کنج دهانی برابرست ۱

هر شعر آبدار که دل می برد ز جا
هر مصرعش به سرو روانی برابرست ۲

دل تازه می شود ز شراب کهن مرا
این پیر زنده دل به جوانی برابرست ۳

آن طفل شیرمست که دیوانه اش منم
هر سنگ او به رطل گرانی برابرست ۴

از پیچ و تاب، موی بر آتش نشسته ای است
هر دیده را که مور میانی برابرست ۵

در دیده ای که هست ز بینش شراره ای
هر لاله ای به سوخته جانی برابرست ۶

باشد سبک چو قلب زراندود پیش ما
هر نوبهار را که خزانی برابرست ۷

خورشید بی صفا نشود از غبار خط
تا دیده ستاره فشانی برابرست ۸

غیر از تو ای نگار ز سیمین بران کراست
در پیرهن تنی که به جانی برابرست؟ ۹

آسوده از ملامت خلقم که حرف سخت
تیغ مرا به سنگ فسانی برابرست ۱۰

پیش کسی که صائب ازین خاکدان گذشت
تسخیر دل به ملک جهان برابرست ۱۱