غزل ۱۸۹۴ - بیم و امید در دل اهل جهان پرست

بیم و امید در دل اهل جهان پرست
هر جا که رنگ و بوست بهار و خزان پرست ۱

دندان ما ز خوردن نعمت تمام ریخت
ما را همان ز شکوه روزی دهان پرست ۲

از چشم کور، قطره اشکی است بی شمار
گر ذره ای است مردمی از آسمان، پرست ۳

نان خسان به خشکی منت سرشته است
زان لقمه الخدر که در او استخوان پرست ۴

بلبل گلوی خویش عبث پاره می کند
گوش گل از ترانه آب روان پرست ۵

با خامشان بود در و دیوار هم سخن
چون بی زبان شوی همه جا همزبان پرست ۶

از فیض عشق، روی زمین گوش به گوش
از گفتگوی صائب آتش زبان پرست ۷